ما و این همه استاد و دوره و کتاب . کتابهایی که نوبت چاپ شان بالا و بالا تر می رود کتابهایی که حتی عنوان هایشان را  از نقاط ضعف ما می گیرند . اسرار خوشبختی، رموز شاد زیستن، اسراری که درباره هم می خواهید بدانید . نه شرایط بومی  نه تاثیرات دوران کودکی و نه جزئیات ریز انسانی، هیچ کدام مهم نیستند.  روح منحصر به فرد انسانی آن قدر بی استفاده مانده که خودمان دست به انکارش زده ایم. دود این  انکار  به چشم خودمان می رود. دیر یا زود از این «یکی از همه بودن » افسرده می شویم. باور کنید!

 « پیش از این برادری داشتم که ......بیشتر روزگارش را ساکت بود. چون حرفی می زد از همه گویندگان برتر بود و حرف هایش تشنگی فرو می نشاند. شاید می توانستند در حرف زدن بر او پیشی بگیرند ولی در سکوت کسی نمی توانست از او جلو بزند.» [1

] در روزگار عرب آن روز که شعر و بلاغت و افسانه و کلمه، سحرشان می کرد و بیش از هر چیز شیفته گفتن و حرف زدن بودند چقدر عجیب بود این مرد که عشق سکوت بود. چه حیرتزده می شدند وقتی مردی با این همه چیرگی در گفتن ، سکوت را ستایش می کرد مهارت غریبی است جمع کردن بین این دو تا. کلمه ها رام و دست آموز اوبودند و 25 سال توانست نگوید . وقتی بعد از آن همه سال دوباره لب به گفتن باز کرد گدازه هایی که از آتشفشان خاموش مانده می آمد از سر مردم روزگارش زیاد بود. خطبه هایش برای مردمی که سالها به حرف های سبک و ساده عادت کرده بودند سنگین بود. حق داشتند. چکیده حکمتهای همه هستی را می ریخت در کلمه و این چگالی عجیب از اندازه تحمل مردم روزگارش خیلی بیشتر بود.

تمام زندگیش کوتوله ها او را اذیت کردند. نه حرفش را می فهمیدند نه سکوتش را. حالا که رفته و اینهمه سال است که رفته،شاید وقت اندازه زدن ماست.وقتش شده که ما  قد خودمان را با خطبه هایش اندازه بگیریم. و حد س بزنیم که اگر آن روزها در مسجد کوفه پای این حرف ها نشسته بودیم از کدام دسته می شدیم. وقتی که فریاد می زد:« حق سنگین و گوارا است و این باطل است که سبک است و مسموم»

سعی کردم ترجمه درستی از این دعای باران صحیفه بکنم. اگر به نظرتان کلمه ای درست درنیامده بود بگوئید. خدائیش خیلی دعای قشنگی است. آخر شاعرانه و این حرف ها.

به فرشته هایت بگو بنویسند باران خوب. باران فراوان. همه جارا بگیرد. تند و شتابان باشد. بارانی بیاید که گیاه های مرده را زنده کند، پزمرده ها را سرحال کند ، دانه های منتظر را از خاک بیرون بکشد و خورد و خوراک همه با آن زیاد بشود. ابر بیاید. ابر پر پشت شیرین و دوست داشتنی که همه آسمان را پر کند. نه رگبار تند سیل آور بریزد نه اینکه برق بزند و بی بار باشد. به بنده هایت لطف کن و کاری کن میوه ها برسند و گل ها بشکفند تا شهر ها زنده بشوند. 

 و اشهد ملائکتک الکرام السفره بسقی منک نافع. دائم غززه، واسع درره، وابل سریع عاجل، تحیی به ما قد مات، و ترد به ما قد فات، و تخرج به ما هو ات، و توسع به فی الاقوات. سحابا متراکما هنیئا مریئا طبقا مجلجلا، غیر ملث و دقه، و لا خلب برقه... و امنن علی عبادک بایناع الثمره و احی بلادک ببلوغ ازهره

دعای نوزدهم صحیفه

گفتم :« کیه این نصفه شبی در می زنه؟»صدایتان نازک بود. گفتید:« لذتها». شاید باران می آمد. هواسرد بود.همان ملافه گلداری که وقت خواب رویم بود مثل چادر کشیدم روی سرم و آمدم پشت در. چی می شد بقیه خوابم را می دیدم و محل نمی گذاشتم؟ پا شدم آمدم دم در که چی بشود؟ می خواستم بعدها پیرزن معروفی بشوم اسمم را تو قصه ها بنویسند؟ ولی خدائیش می ارزید؟ شما با چشم خودتان دیدید که من آن شب دختر جوانی بودم و هیچ چروکی توی صورتم نبود ولی شما متوجه نیستید آدم توی جوانی به معروف بودن احتیاج ندارد. خودم روایت ها را دستکاری کردم که وقت پیری دستم را بگیرد.آدمیزاد پیر که می شود به این افتخارها احتیاج دارد. وقتی لرزان و دولا می روی برای خودت شیر بخری نانها را بزنی تویش که دندانهایت بگیرد لازم داری مردم فکر کنند همان خاله مهربان خانه غربیلی هستی.شما مثل یک جوجه کوچک  دوروزه توی خودتان جمع شده بودید و می لرزیدید .به خاطر تاریکی پشت در بود که این خیال را کردم چون وقتی آمدید تو دیدم سن و سالتان کم نیست. از من بزرگترید. شایدهم دلم می خواست جیک جیک تان را بشنوم تا برای راه دادنتان بهانه داشته باشم. چون یک احتمالی هم هست که اصولا این جوجه خیس بودن شمارا بعدابرای توجیه خودم  در آورده باشم و گذاشته باشم تو قصه. این جور کارها ازم بر می آید. مثل همان کاری که کردم که شما را گذاشتم لای حوله تا بنویسند با مهربانی خشک شان کرد و نجاتشان داد.کسی نفهمید چقدر نرم و نازک وگرم بودید و بغل گرفتن تان چه کیفی داشت.

بعد از شما، رنجها آمدند. همه می دانند که اگر هم نمی رفتم پشت در، شاخ می کوبیدند و می آمدند. زورشان زیاد بود. شب بود.من هم فقط یک نفر بودم. بگذارید بچه های طفلکی فکر کنند که این همه مهمان آمده بود و من دیگر تنها نبودم. وقتی خوابشان رفت این جمله را بخوانید: -در تمام آن شب سرد من فقط یک نفر بودم_ ملافه گلدار روی سرم، پشت در، صدایم را صبور کردم و گفتم بیائید برای شما هم جاهست. رنجها خیس بودند هنوز باران می آمد و من جوانتر از آن بودم که پتو های زیادی از قدیم داشته باشم. همان یکی را که مال خودم بود انداختم روی تن بزرگ آنها .جا، خیلی کم شد. نمی توانستم پاهایم را دراز کنم و ملافه را بکشم رویم و بخوابم. زانوهایم را گرفتم بغلم و سرم را تکیه دادم به دیوار که یعنی خوابم. شرشر آب توی ناودان، تا صبح قطع نشد.

این که من صبح خواب ماندم و و شما نان تازه پختید و رنجها آتش به پا کردند و سفره انداختید و بعد تازه مرا تکان دادید که پاشو دورهم چیزی بخوریم، درست است. واقعا همین شد ولی نگذاشتم بفهمید که تازه همان دم صبح خوابم برده بود و تمام شب نشسته بودم آن کنار و به صورتهایتان که در نور هیزم های گر گرفته بخاری برق می زد نگاه کرده بودم. همان نیمه شب می دانستم که ماندنی هستید.زیر تنها حوله و پتوی من، روی بالش همیشگیم معصومانه خوابیده بودید. معصوم دوجور هست. یک نوع کودکانه هست،از همه چی بیخبر. شما شبیه معصوم از همه جا با خبر بودید.خروسخوان که شد رفته بودم توی این شک که اصولا شما کنار این بخاری خوابیده بودید من آمدم به خانه غربیلی یا من بودم و شما در زدید. فرقی هم نمی کرد. صبح، هر دو بودیم.

نان و چای. سفره هنوز باز بود که حرف رفتن و ماندن شد. مثل یک زاهد مثل یک مرتاض، آرام گفتم:« بروید لذتها که مرا شکننده می کنید. با شما آسیب پذیر می شوم.....». منتظر بودم شاد و کشدار بگوئید من که این جور می کنم برات آن جور می کنم برات، تا من قیافه بزرگوار بگیرم و اجازه دهم که باشید ولی شما فقط نگاهم کردید. دریغ از یک جیک جیک ساده.خودم را خیلی سبک کرده بودم. گفتم : « بمانید بمانید. نباشید تلخ می شوم».دیگر حساب دستم آمده بود. خودم زیر لبی گفتم رنجها هم که به درد شخم زدن می خورند و تحمل بارهای سنگین.

 سالهای سال به خوبی و خوشی طول کشید تا بفهمم جور دیگری نمی شد این قصه را ساخت. شاید تنها راه ممکن این بود که از قصه بروم بیرون یا اصلا نیایم تو. ولی اگر نشسته بودم توی تاریکی کوچه یا ایستاده بودم تکیه داده به دیواری که هیچ کس نمی دید هوس نمی کردم بروم تو و ملافه گلدار و حوله خودم را داشته باشم؟ عجیب این است که شما لذتها و رنجها از پس هم بر می آئید. عجیب فقط همین این است. این را دختر خامی که یک شب تا صبح با وحشت مهمانهایش را تماشاکرد، نمی دانست. پیرزنه می داند.