هنوز مدرسه نمی رفتم که خواهر بزرگترم کتاب «خانه» را برایم خواند. آن موقع ها مد روز بود و همه یکی از آنها برای بچه شان می خریدند. هر صفحه اش یک نقاشی قشنگ داشت و فقط یک جمله. نوشته بود مرغ آشیانه دارد بعد صفحه بعد نوشته بود لاک پشت خانه دارد و می رفت تا آخر که نقاشی یک بچه فلسطینی گریان بود و نوشته بود فقط کودک فلسطینی خانه ندارد. آنها در اعماق ناخود آگاه کودکانه من بودند.

زنگهای تفریح مدرسه وقتی دست همدیگر را گرفته بودیم می چرخیدیم و آلیسا آلیسا چی چی آلیسا بازی می کردیم بلندگوی مدرسه سرودهای حماسی عربی می گذاشت به علامت اینکه آنها در منطقه ای پیروز شده اند یا دوباره حمله ناجوانمردانه ای بهشان شده است. سرودهایی که ما از کلماتشان فقط یک الله اکبری که لابلای کلمات تکرار می شد را می فهمیدیم.

سوار تاکسی های زیادی شده ام که رادیویشان داشته کسی را آن طرف ها محکوم می کرده. کسی که چند خانه دیگر را خراب کرده بوده یا شهرک های جدیدی ساخته بوده. پول را می داده ام به راننده و ناگهان هردو مجبور می شده ایم با داد حرفمان را بزنیم چون همان موقع رادیو صدای تظاهرات آنها را پخش می کرده و صدای من و راننده در آن شلوغی دیگر به هم نمی رسیده.

سوار اتوبوس های زیادی شده ام و ایستاده دست به میله، همان طور که نگاهم بی هدف از خیابان ها می گذشت دیوارهایی را دیده ام که روی آنها مردی را با چفیه و مشت گره کرده نقاشی کرده بودند. گاهی هم گنبد طلایی می کشیدند که از لای ستاره ای که شکل میله های زندان شده بوده در می آمد. آن وقتها بیلبورد و تبلیغات نبود. بیشتر از همین چیزها می کشیدند و کنارش می نوشتند. امروز ایران، فردا فلسطین یا می نوشتند القدس لنا .

آنها مرا نمی شناسند و روحشان خبر ندارد که این همه در پس زمینه زندگی من حاضر بوده اند. هیچ وقت جلوتر از پس زمینه نیامده اند. نمی شده  که زیاد بهشان فکر کنم چون کاری از دستم بر نمی آمده. خوب یادم هست این حس ناتوانی درد آلود دست کم در جوانی خیلی اذیتم می کرده. حتی همین حالا هم که دیگر مثل یک عادت ده ها ساله شبها باز هم تصویرشان را می بینم آن اعماق لرزه مرموزی عبور می کند. یک جور حس ناتوانی. همین که هیچ کاری از دستت بر نمی آید و خشم یا اشک یا هر حس دیگری که داری به درد آن که آن دورهاست و خانه ندارد یا بچه اش را کشته اند نمی خورد. حس ترس از این عادت ساکت آشنا. حتی همین حالا ها هم که مثل یک مراسم آئینی به پس زمینه خبرهای آن جا مانوسم باز هم هرشب وقتش که می شود یک جورهایی انگار کوچک تر می شوم. قدم آب می رود و حقیر می شوم.

دوستی که دوستش می دارم از جهان خسته است و حرفهای غمگین می زند. چند روزی است پی نقطه های گرم اصیل می گردم که بشود  نشانش داد و گفت : « هی! ببین! هنوز هستند.»

سخت شده. کم شده اند . این روزهای جستجو که به این چشم دور و برم را می پایم، روزهای تلخی شده اند. کاش دوست شما هیچ وقت غمگین نشود. نشانه های خوب اصیل پیدا کردن برای دوست سخت گیر آسان نیست.

حق با دوستم نیست.هنوز چیزهایی که ارزش احساس ما را دارند وجود دارند..به این ایمان دارم ولی از این یقینم که حرف می زنم دلش می خواهد مثال بیاورم و مثال ها هم که هی دارند از انگشتان دست کمتر می شوند. هم کمتر می شوند هم می روند پشت و پستوها. خدا کند شما هیچ وقت مجبور نشوید یک طرح مدادی کمرنگ را توی یک بوم شلوغ نشان کسی بدهید.

حالا این وسط، مردان بازرگان هم اوضاع را به هم ریخته تر می کنند. مردان بازرگان روی ته مانده احساس همه ما سرمایه گذاری می کنند. روی لحن های عاشقانه،روی آهنگ های عزیز تاریخ موسیقی، سس مایونز کم چرب، کرم قوزک پا یا شامپوی ضد شوره آگهی می کنند.شاید مهم نیست ولی اذیت که می کند. دفعه بعد که موسیقی مورد نظر را گوش کنی، به جای فرورفتن در اعماق روحت، می رود روی سطحی ترین لایه حافظه و اسم برنج فلان یا مایع دستشویی را در ذهنت تکرار می کند.

همین یکی را حساب کن که.جمله هایی که می گذارند روی بیلبورد، به همان قطعیتی است که عادت داشتیم از ایده آل و آرمان هایمان با آن کلمه ها حرف بزنیم. این روزها مردان بازرگان بچه تخس هایی هستند  که ادای همه را بلدند در بیاورند. بچه ای که برای اینکه محلش بگذاری، سر به سرت می گذارد و آنهایی را که برایت عزیزند، تقلید می کند.  مردان بازرگان همین جور دارند جلوتر می آیند. مجبوری خودت را دور بگیری که نفهمند تازگی ها چی سر ذوقت می آورد چون زود می روند سراغ ذوق تو و چشم به هم بزنی نفله اش کرده اند. فکرش را بکن خانه خدا را نشانت می دهند که پنج هزار تومن بگذاری توی حساب سپرده با نک فلان چون فهمیده اند بعضی ها با این عکس اشک توی چشمشان جمع می شود. ده سفر کربلای معلی جایزه اینکه حواست جمع نبوده و لو داده ای که الآن دوست داری بروی آن گنبد را ببینی. معلوم است که دوست من برمی گردد می گوید مذهبی بودنتان هم غیر رنگ و اسم و صدا چیزی نیست. با چه قسم و آیه ای باید بهش بگویم که این لایه سطحی را اینها درست کرده اند اصلش از آن ناب ها ست که ارزش احساس دارد.

این روزها آدم وقتی دارد دنبال یک تکه اصیل می گردد که دوست افسرده اش را سر حال بیاورد تازه باید قایمکی هم این کار را بکند چون یکهو ده تا کپی ازش درست می شود که ادم نسخه اصلی خودش را  گم می کند و برگ برنده باز می رود دست دوستت که از آن خنده تلخ ها بکند بگوید هیچی اصیل نیست. بگوید همه اش رنگ است. کاش رفیق شما هیچ وقت دلتنگ  برش اصیلی نشود چون  تجربه های عجیبی می کنید مثلا یکی اش اینکه باید اگر گنج هم پیدا کردید ازش سرد حرف بزنید چون لو می رود. چون یکهو می بنیید بچه تخسه دارد ادایش را در می آورد یا می بینید نسخه صد بار دستمالی شده گنج که دیگر هیچ شباهتی به اولش ندارد به خودتان فوروارد می شود. این می شود که یاد می گیرید از نقطه های گرم، سرد حرف بزنید بعد به سرد عادت می کنید. بعد....

دارم شبیه دوستم حرف می زنم؟

باید داد بزند یک نفر نوبنیاد ، نوبنیاد یک نفر و چهار چشمی مواظب باشد ماشینهای رهگذر مسافرها را قاپ نزنند. می شود بین این فریادها ذکر بگوید؟ لازم است داد بزند:« اقا مگر کوری؟ ما اینجا ایستادیم  تو از راه رسیده مسافر می زنی؟ » می شوذ همان موقع در حال مراقبه باشد؟

 تازگی زندگی چند تایی از عرفای قدیمی را خوانده ام که خیاط و نجار و آهنگر و پنبه زن و پالان دوز بوده اند و حالا دارم با خودم زندگی راننده خطی نوبنیاد پارک وی را تجسم می کنم تا ببینم می شود او یکی از اولیای خدا باشد. کتابها می گویند خیلی از عرفای خاص بین مشاغل روزمره آن موقع ظهور می کردند. معمولا هم همین دسته به مقاماتی می رسیدند که از اطراف و اکناف همه می آمدند  تا نفس حق این اولیائ الله بخورد به صورتشان . خوب الآن که مردم پالان برای مرکبشان نمی دوزند و چوب را در کارخانه های ترکیه به مبل تبدیل می کنند ، به نظر میآید نوبت آقای پیراهن چروک عرق ریز راننده خط باشد که به اندکی از مقامات اشراق و الهام برسد. خدا که لابد در اشراق و عرفان را تخته نمی کند.

اما  این ولی معاصر خدا چقدر وقت برای مراقبه دارد؟ اگر از لحظه «آقایون خانمها کرایه ها را اول بدهید» شروع کنیم، او دقیقا همزمان با وقتی که مسافرین بحث قیمت بنزین را شروع می کنند باید در مرحله اول مراقبه فرو رود و با یاد آوری عبارت« آقا! نمی خواهی نده این نرخ مصوب اتحادیه است» از یک مرحله قرب به مرحله دیگر منتقل شود. البته این برگ برنده را نسبت به قدیمی ها دارد که نیازی به تسبیح ندارد و می تواند برای نگهداشتن عدد ذکرهایش از تعداد نیش ترمزهایی که در ترافیک بزرگراه صدر می گیرد استفاده کند.

. اگر فرض کنیم رادیو پیام را نمی گیرد چون از طریق پیام های بازرگانی پی در پی به دنیا و هوس های زود گذر آن آلوده می شود، او را به ابتلائ بزرگتری انداخته ایم چون مجبور می شود دیالوگ های عاشقانه زنی را که در صندلی جلو نشسته و یکریز با موبایل حرف می زند بشنود و البته آدم حسن ظن خود حضرت عیسی مسیح را هم داشته باشد نمی تواند حرف های پسر جوانی را که در صندلی عقب نشسته و با دوستش یکهو از خنده غش می کنند به مبحث پاک و پاکیزه ای  تبدیل کند. پس رادیو پیام جهت سرگرم شدن مسافرین ضروری به نظر می رسد . فقط باید مجاهده کند که بتواند مضمون بعضی ترانه ها یی را که رسانه محترم پخش می کند به مفاهیم قدسی تاویل کند چون گاهی با هیچ زور و ضربی نمی شود معشوق غیرمجازی برای تعبیرات صریحی که خواننده محترم می گویند پیدا کرد. گاهی از رند و می و زلف و اینها می گذرد و با ذهنیت ارتباط دهنده یک نابغه هم نمی شود تاویلات عرفانی کرد .

وفراموش نکنیم که این مجاهد بزرگ ،با صبوری و متانت یک قدیس باید هر چند وقت یک بار بگوید:« آقا پیاده می شوی در را یواش ببند تازه آوردمش از تعمیرگاه»

ضمنا این ولی خدا احتیاج دارد که از انواع معجزات  و نیروهای فرابشری استفاده کند تا بتواند برای نماز اول وقت خودش را به مسجدی برساند بتواند با یک نظر سبز کند دیوار روبرو را رد کند تا مجبور به دورزدن نشودطی الارض داشته باشد یعنی بتواند در یک ان خودش را از جایی به جای دیگر برساند و دست آخر بتواند چشمهای پلیش مورد نظر را از کار بیندازد چون تمام قسمت های دور مسجد پارک ممنوع می باشد.به نظر می اید نیروهای فوق طبیعی بیشتری از زمانهای قدیم احتیاج دارد.

کرامت های کوچک ! این اولیای جدید دیوار جا به جا نمی کنند مریض های دکتر جواب کرده ، شفا نمی دهند، در آمدن و نیامدن باران شاید تاثیری ندارند، به خواب کسی نمی آیند اما وسط این شلوغ ی ها و سر و صداها فقط دیدنشان کمی آرامتت می کند. همین که ماشین را که روشن می کند بسم الله می گوید .

همین1

شاید کرامت های بزرگ تقسیم شده اند بین این اولیای متوسط 1 اولیا زیاد شده اندپخش در سطح شهر. و در چنته شان فقط اندکی آرامش هست. همین

معجزات پیامبران حتی مناسب دوره خودشان بوده است. اگر زمانه سحر بوده عصای ماری داشته اند اگر زمانه طبابت های عجیب بوده کور شفا می داده اند و علیل به راه می انداخته اند چطور می شود کرامت ها مناسب زمانه نباشند. کرامت های کوچک این اولیای متوسط، همه از جنس ارامش است آنها فقط می توانند به تو اجازه دهن در چند ثانیه ای که از کنارشان می گذری یا گذارت بهشان می افتد پرونده ات می رود زیر دستشان یا سوار پیکانشان می شوی از لابلای صورتشان آرامش بریزد روی چهره تو . چند متر جلوتر حس کنی که هنوز دلت می خواهد زنده باشی و دلت می خواهد مردم را دوست داشته باشی. همین نتیجه گیری چند ثانیه ای که هنوز همه بد نشده اند. فکرش را بکن گاهی چقدر به این جمله که از ذهنت بگذرد نیاز داری: هنوز همه بد نشده اند.. معجزه این اولیای متوسط همین است. آنها این جمله را بر ذهن تو نازل می کنند. آنها برای یک دو دقیقه آرامت می کنند.